Sve najbolje pesme govore o čežnji
i staklu i brzim automobilima
i ostalim lomljivim stvarima
ti i ja spavamo ispod stakla
i puštamo karavane
da prolaze
kraj naših smrznutih prstiju
otišlim prijateljima
šaljemo telefonske impulse
da oboje more na razglednici
na kojoj piše:
Rusi su u orbiti
čajni kolačići na stolu
u hrani za bebe
pronašli su metalne opiljke
i dalje je sve isto, isto, isto…
a zatim pričamo o mesecu
i lajemo na TV ekran
do kasno u noć
novi dan se rađa
mladi i snažni
glodači mamutove kosti
polaze u bolje sutra
a ti bi se najradije
prerezanih vena
uspavala
u kadi punoj tople vode
život je pun loših mogućnosti
saznala si to dok si kroz
umazani podstanarski
prozor
gledala topole
kako igraju na vetru
ljubav je privilegija siromašnih
ljubav je dadilja ženskog srca
i zato sve najbolje pesme
ne govore o ljubavi
a ti samo želiš da znaš
kuda je otišao tvoj život
i zašto si provela deset godina
s čovekom koga sada mrziš
ti i ja spavamo ispod stakla
i ispraćamo vozove
u najcrnjoj noći
mašemo im belim maramicama
prislanjamo obraze na šine
i puštamo
da se suze ponovo zalede
silazio sam u utrobu grada
kad si rekla
ti juriš u starost
a ja za to još nisam spremna
želim da te odvedem odavde
negde gde ima više svetla
i gde su ljudi
srećniji
ali samo okrenem ploču
plastika pucketa u sobi s roletnama
elektricity
elektricity
elektricity
All the Best Poems Talk about Longing
and Glass and Fast Cars
and Other Fragile Things
you and I sleep under glass
and let the caravans
pass
by our frozen fingers
we send absent friends
phone signals
to color the sea on the postcard
that says:
The Russians are in orbit
tea biscuits on the table
in baby food they found
metal shavings and everything
stays the same, same, same…
and then we talk about the moon
and bark at the TV screen
late into the night
a new day breaks
young and strong
gnawers of the mammoth bone
head into a better tomorrow
and you’d much rather
veins slit
go to sleep
in a bathtub full of warm water
life is full of bad options
you found that out while you
looked through
the dirty window of your sublet
at poplars
dancing in the wind
love is the privilege of the poor
love’s the nanny of the female heart
and that’s why all the best poems
don’t talk of love
and all you want to know is
where your life has gone
and why you spent ten years
with the man you now hate
you and I sleep under glass
and see trains off
into the blackest night
we wave white squares
press our cheeks
to the tracks and let
our tears freeze once again
I was on my way down into the city’s bowels
when you said
you’re rushing into old age
and I’m not ready for that yet
I want to take you away from here
where there’s more light
and people are
happier
but I just flip the record
the plastic crackles in the shaded room
electricity
electricity
electricity
Translated to English by Ana Božičević
Όλα τα Καλύτερα Ποιήματα Μιλούν για τον Πόθο
και το Γυαλί και τα Γρήγορα Αυτοκίνητα
και Άλλα Εύθραυστα Πράγματα
εσύ
κι εγώ κοιμόμαστε κάτω από γυαλί
και
αφήνουμε τα καραβάνια
να περνούν
δίπλα
από τα παγωμένα μας δάχτυλα
εμείς
στέλνουμε σε απόντες φίλους
τηλεφωνικά
σήματα
για να
χρωματίσουμε τη θάλασσα στην καρτ ποστάλ
που
λέει:
Οι
Ρώσοι βρίσκονται σε τροχιά
τσάι
μπισκότα στο τραπέζι
σε
βρεφική τροφή βρήκαν
μεταλλικά
ρινίσματα και τα πάντα
μένουν
ίδια, ίδια, ίδια…
και
μετά μιλάμε για το φεγγάρι
και
γαβγίζουμε στην οθόνη της τηλεόρασης
ως
αργά μέσα στη νύχτα
μια
καινούργια μέρα χαράζει
νέοι
και δυνατοί
ροκανιστές
του οστού του μαμούθ
κατευθυνόμαστε
προς ένα καλύτερο αύριο
κι
εσύ θα προτιμούσες πολύ περισσότερο
φλέβες
κομμένες
να
κοιμηθείς
σε
μια μπανιέρα γεμάτη ζεστό νερό
η
ζωή είναι γεμάτη κακές επιλογές
εσύ
το ανακάλυψες αυτό ενώ
κοιτούσες
μέσα από
το
βρόμικο παράθυρο του υπενοικιαζόμενου σπιτιού σου
τις
λεύκες
να χορεύουν
στον άνεμο
η
αγάπη είναι το προνόμιο των φτωχών
η αγάπη
είναι η νταντά της γυναικείας καρδιάς
και
γι’ αυτό όλα τα καλύτερα ποιήματα
δεν
μιλούν για αγάπη
και
το μόνο που θέλεις να ξέρεις είναι
πού
πήγε η ζωή σου
και
γιατί πέρασες δέκα χρόνια
με
τον άντρα που τώρα μισείς
εσύ
κι εγώ κοιμόμαστε κάτω από γυαλί
και
βλέπουμε τα τρένα να φεύγουν
μέσα
στην πιο μαύρη νύχτα
εμείς
κουνάμε λευκά τετράγωνα
πιέζουμε
τα μάγουλά μας
πάνω
στις ράγες και αφήνουμε
τα
δάκρυά μας να παγώσουν για άλλη μια φορά
εγώ
κατέβαινα προς τα σπλάχνα της πόλης
όταν
είπες
τρέχεις
προς τα γεράματα
κι
εγώ δεν είμαι ακόμη έτοιμη γι’ αυτό
εγώ
θέλω να σε πάρω μακριά από εδώ
όπου
υπάρχει περισσότερο φως
και
οι άνθρωποι είναι
πιο
ευτυχισμένοι
αλλά
απλώς αλλάζω τον δίσκο
το
βινύλιο τρίζει στο σκιερό δωμάτιο
ηλεκτρισμός
ηλεκτρισμός
ηλεκτρισμός