Lina Fitili | Greece


With the wound of quiescence
Straight in the heart
I walked on borders
Until I arrived
Not like the passers-by
And all the dangerous creatures
Of the night
But with my fingers yellowish
Because of too much of moon.
The rest of the cracks
The empty orbits
(are) eating.

Later, more and more silently
The fog
Like a white day
While words
Are present
And I am absent.

(Μετάφραση: Τζούτζη Ματζουράνη)

Tέλος εποχής

Με το τραύμα της ησυχίας
πάτησα σύνορο
ώσπου να έρθω
-όχι σαν τους περαστικούς
κι όλα τα επίφοβα πλάσματα
της νύχτας-
μα με κιτρινισμένα δάχτυλα
απ΄ το πολύ φεγγάρι.

Τ΄ άλλα ραγίσματα
τις άδειες κόγχες

Μετά βουβά και πιο βουβά
εκείνη η ομίχλη,
σαν άσπρη μέρα δείχνει

όσο οι λέξεις
δίνουν το παρόν

κι εγώ λείπω


Such a pity that the beautiful island fade away
Behind cement slums
Just when we were waiting
For something to happen

It was not for our teeth
So much of death

There were children in the fort

Neither were the knives a solution

(Just like) every arrow
that hits you

it is not an Iliad.

(Μετάφραση: Τζούτζη Ματζουράνη)


Welcome to Greece

Κρίμα που έσβησε το ωραίο νησί
πίσω από Ελενίτ παράγκες

την ώρα που περιμέναμε

κάτι να συμβεί.

∆εν ήταν για τα δόντια μας
τόσος θάνατος,
στην ντάπια υπήρχανε παιδιά,
ούτε τα μαχαίρια
η λύση,
(όπως) και κάθε βέλος
που μπήγεται
δεν είναι Ιλιάδα.