Nikos Lazaris | Greece


 Oh anonymous woman what are you waiting

under the zinc of the shed?

The bus will not come.

Love will not come.

He will not come.

Through your wrinkles

I can see the

life that faints away–

this monochrome television set

showing only one channel

its screen often going black,full of white noise.

Small rooms, many children

moisture in the bones and in the heart

hard times

hard times

hard times.

You are not the woman who

won my admiration the other day in the pages of Elle,

I have not seen you in the new film

of Antonioni or Trufault,

I don’t know any grand poet or painter

that has praised your face.

You pass every day among us

nondescript, almost invisible,

always waiting for something

that will not come,

writing from time to time

with your menstruation blood

cries of despair upon the air

while the background of the picture

shows the blue magnificence

of the attic sky.

Translated by Tassos Anastasiou



Τι περιμένεις γυναίκα άγνωστη

κάτω από το τσίγκινο υπόστεγο;

Το λεωφορείο δεν θα ‘ ρθει.

Ο έρωτας δεν θα’ ρθει.

Εκείνος δεν θα ‘ρθει.

Μέσα από τις ρυτίδες σου

μπορώ να διακρίνω τη ζωή

που χάνεται

-αυτή την ασπρόμαυρη τηλεόραση

με τον ένα μόνο σταθμό,

τις συχνές διακοπές, τα παράσιτα.

Δεν είσαι εσύ η γυναίκα

που θαύμασα τις προάλλες στο ELLE,

δεν σε είδα στην τελευταία ταινία

του Αντονιόνι ή του Τρυφφώ

δεν άκουσα να σε υμνούν

μεγάλοι ποιητές και ζωγράφοι.

Περνάς κάθε μέρα ανάμεσά μας

ανώνυμη , σχεδόν αόρατη

περιμένοντας πάντα κάτι

που δεν θα ‘ρθει ποτέ,

γράφοντας κατά διαστήματα

κραυγές απογνώσεως

με το έμμηνο αίμα σου στον αέρα,

με φόντο τον, εξαίσια γαλάζιο,

Αττικό ουρανό.

Βιογραφικό Νίκος Λάζαρης