Thanassis Hatzopoulos | Greece


Whoever has to solve the mystery
And to render the truth
The enigmatic smiles that blossom
With charms and shed leaves of falsehood
Is the one who will find the path
To have access to the sea

To her riddle he answers
With a suitable song
Whose music charms her like glass
A shroud of foam its power shatters
And enwraps her, its words
Break the spell and the gaze

At her feet, at her mysteries
And at her bowels that now blossom
With sea-anemones, that the shipwreck may sprout
Set sail as a fruitful garden
Man bends his knee
For from there is born and falls silent
The work of his life and of his fate
The honeyed torment

Translated by David Connolly

(from the book SHARE IN THE SUN, 1996)


Όποιος έχει να λύσει το μυστήριο
Και ν’ αποδώσει την αλήθεια
Τα αινιγματικά χαμόγελα που ανθίζουν
Γοητείες και φυλλορροούνε ψέματα
Αυτός θα βρει το δρόμο
Να έχει πρόσβαση στη θάλασσα

Στο αίνιγμά της απαντάει
Μ’ ένα τραγούδι πρόσφορο
Η μουσική του τη μαγεύει σαν γυαλί
Τη δύναμή της κομματιάζει και την τυλίγει
Σάβανο αφρού, τα λόγια του
Τη μαγγανεία λύνουν και το βλέμμα

Στα πόδια της, στα μυστικά της
Και στα σπλάχνα της όπου ανθίζουν πλέον
Ανεμώνες, ίνα βλαστήσει το ναυάγιο
Ως κήπος καρποφόρος ν’ αποπλεύσει
Το γόνυ κλίνει ο άνθρωπος
Ότι από κει γεννιέται και σιγεί
Το έργο της ζωής του και της τύχης του
Το μελιχρό μαρτύριο

(από το βιβλίο ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΟΙΡΑ, 1996)


The authority that men weave
They lead along uninhabited paths

Yet the breeze brings fragrances, injuries
The spring stirs minds with the invisible
Pollen in the foliage and a hidden
Sweat breaks out on the bodies

The time returns to its waning
People have nowhere to set
God’s authority, like tumblers
They rise and fall

Translated by David Connolly

(from the book SHARE IN THE SUN, 1996)


Την εξουσία που πλέκουν οι άνθρωποι
Σε ακατοίκητους δρόμους την οδηγούν

Όμως ο αέρας φέρνει αρώματα, τραύματα
Η άνοιξη σηκώνει τα μυαλά με την αθέατη
Γύρη στις φυλλωσιές κι ένας κρυφός
Ιδρώτας κόβει τα σώματα

Ο καιρός γυρίζει στη χάση του
Οι άνθρωποι δεν έχουν πού ν’ αποθέσουν
Την εξουσία του Θεού, σαν σαλτιμπάγκοι
Υψώνονται και πέφτουν

(από το βιβλίο ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΟΙΡΑ, 1996)