FADE TO GREY
wishing life wouldn’t be so long
La luce obliqua polverosa e opaca nel primo pomeriggio di novembre
si spenge, cede il passo poco a poco, affonda sempre più nella foschia;
il rosso dalle case si arrampica nel cielo sulle antenne all’orizzonte.
Siamo arrivati al limite incerto sull’orlo dell’emisfero notturno
crepuscolo perenne in cui ci esilia il giorno corto, la nebbia violetta
gelida che si affaccia da nord, la fredda e pallida luna d’autunno.
Ora ti guardo e mi chiedo se l’ora abbia per te quello stesso sapore
e se la luce metallica e grigia dica le stesse cose che diceva
a me tanti anni fa sempre a novembre: lo stesso vuoto che io sento ora
o quello che sentivo, lo spavento dei pochi anni già messi alle spalle
(ora invece per quelli rimasti), le ore adulterate dalla noia
in fondo a cui si trova qualche volta la forma dell’amore e la paura.
FADE TO GREY
wishing life wouldn’t be so long
The slanted, dusty light of early afternoon
In dim November fades, and yields its room,
Sinking by slow degrees into the haze;
From houses red, the climbing color strays
Up to the sky, where high antennas loom.
We reach the shifting edge of nighttime’s sphere,
Exiled by shortened days to twilight here,
A perennial dusk where frozen violet fog
Looming from northern skies begins to clog,
Beneath the autumn moon, so pale and clear.
I look at you and wonder if this hour
Tastes just the same to you, if this grey power
Of cold metallic light still speaks the same
As to my younger self when November came:
The emptiness I feel, or felt before,
The fright of fleeting years that are no more
(Though now I fear for those that still remain),
The hours corrupted by a tedious pain—
Boredom, where at the bottom, deep and drear,
One sometimes finds the shape of love and fear.
FADE TO GREY
wishing life wouldn’t be so long
Το λοξό, σκονισμένο και θαμπό φως στο πρώτο απόγευμα του Νοέμβρη
σβήνει, παραχωρεί λίγο λίγο τη θέση του, βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ομίχλη·
το κόκκινο από τα σπίτια σκαρφαλώνει στον ουρανό πάνω στις κεραίες του ορίζοντα.
Έχουμε φτάσει στο αβέβαιο όριο, στο χείλος του νυχτερινού ημισφαιρίου,
σε ένα μόνιμο λυκόφως όπου μας εξορίζει η μικρή μέρα, η βιολετιά ομίχλη
η παγωμένη που προβάλλει από τον βορρά, η ψυχρή και ωχρή φθινοπωρινή σελήνη.
Τώρα σε κοιτάζω και αναρωτιέμαι αν η ώρα
έχει για σένα εκείνη την ίδια γεύση
κι αν το μεταλλικό και γκρίζο φως λέει τα ίδια πράγματα που έλεγε
σε μένα πριν από τόσα χρόνια, πάντα τον Νοέμβρη: το ίδιο κενό που νιώθω τώρα
ή εκείνο που ένιωθα, ο φόβος των λίγων χρόνων που έχουν ήδη μείνει πίσω
(τώρα αντίθετα για εκείνους που απομένουν), οι ώρες νοθευμένες από την ανία
στο βάθος των οποίων βρίσκεται κάποτε η μορφή της αγάπης και ο φόβος.
Μετάφραση στα ελληνικά: Τζίνα Καρβουνάκη