Και περιμένοντας, πέρασαν χρόνια
μα οι καλώς καμωμένες συντυχίες
πρόσμεναν τη συνάντησή τους.
Σκόρπιζε κοχύλια και βότσαλα ποτισμένα
με αλμύρα στον κήπο της
μπας και φυτρώσουν καλοκαίρια
να φωτίσει η αγκαλιά της από ηλιοβασιλέματα.
Πλησίασε και έφτασε η μέρα
που θα ξεδιψάσει απ’ τα χείλη της
σταγόνα τη σταγόνα
γέμισε ολόκληρη
μια απλωσιά θάλασσα.
Πλησίασε με μάτια καράτια
κοντά στα εικοσιτέσσερα
φανερώθηκε και έφτασε στο πολύ
με μια διαδικασία καθ’ οδόν
με σώματα ποτισμένα από κέδρο και καπνό
με σιωπές που γίναν τραγούδια.
Στην καρδιά είχε επιτέλους Αύγουστο
κοιτούσε κι αυτό αρκούσε
απαριθμούσε πόσες φορές είδε τα βουνά
να πυρώνουν κι αυτό αρκούσε
τόσο που αν ο ουρανός είχε κρίκο ασημί
θα τον κατέβαζε μπρος στα μάτια της.
And while waiting, years passed by
but the well-made fortunes were
longing their meeting.
She scattered shells and pebbles soaked with
saltiness in her garden
for summer to grow
to brighten her bosom with sunsets.
The day drew near
when she will quench her thirst from her lips drop
by drop
she filled her essence
with the vastness of the sea. She
approached with carat eyes (nearly
twenty-four)
she unveiled herself and reached the ultimate with a
process en route
with bodies drenched in cedar and tobacco with
silences that became songs.
In her heart, it was finally August she
gazed and that was enough
she numbered how many times she saw
the mountains
lit up and that was enough
so much, that if the sky had a silver ring
she would have lowered it before her eyes.