Έξοδος
Άνοιξης μέρες
μα εκεί
στο Ματωμένο Αλώνι
γεννιούνται πάλι μαραμένοι οι ανθοί.
Του κήπου οι ήρωες χλομοί
χίλιες φορές
και άλλη μια ξαναπεθαίνουν.
Ψάχνει για σπόρο ακόμα το πουλί.
Δυο αιώνες πεινασμένο ξεψυχάει.
Ο Λάζαρος ξεχνάει ν’ αναστηθεί.
Ποτίζει η μάνα το παιδί πάλι αφιόνι.
Από τα μέσα της η Πόλη η Ιερή
σ’ ανίερες συναλλαγές και αγορές πουλιέται.
Στα τείχη έχει σφίξει ο κλοιός.
Ποδοπατιέται με μανία η ιστορία.
Σπάει το μάρμαρο,
ραγίζει ο σταυρός.
Του ήρωα η φωνή στεντόρεια πλανιέται:
Έξοδος,
έξοδος ξανά!
Η μνήμη δεν πουλιέται.
Μεσολόγγι 04/2017
Exodus
Days of spring
yet there,
upon the Blood-Soaked Threshing Floor,
the blossoms are born again already withered.
The garden’s heroes, pale,
a thousand times,
and once again,
die anew.
The bird still searches for a seed.
For two centuries it has been starving, drawing its last breath.
Lazarus forgets to rise again.
A mother once more feeds her child with opium.
From within her very depths, the Sacred City
is bartered away
through profane bargains and marketplaces.
The siege has tightened around her walls.
History is trampled underfoot with savage fury.
Marble shatters,
the Cross is rent.
The hero’s thunderous voice still echoes:
Exodus,
Exodus once more!
Memory is not for sale.
Messolonghi, April 2017