Δέν ξέρω τί ἀπέγιναν οἱ τοῖχοι τό ξύλο καί τό γυαλί
Μόνο οἱ κουρτίνες
Πεσμένα φτερά ἑνός κουρασμένου οὐρανοῦ
Ἦταν ἀκόμα κρεμασμένες ἐκεῖ
Κάθετοι κῆποι
Μέ ἀνθισμένα πάνω τους τά βογκητά
Πού κάποτε σκαρφάλωναν ὡς ἐκεῖ
Σάν ὁμοιοκαταληξίες ὑποσχέσεων.
I don’t know what became of the walls, the wood and the glass.
Only the curtains
Fallen feathers of a weary sky
Were still hanging there.
Vertical gardens,
Flowering with the moans
That once crawled all the way up,
Like rhymes of promises.