Αναμονή
Δεν θυμίζει Άνοιξη πουθενά
Ούτε έξω στο μπαλκόνι
Ούτε μέσα στην ψυχή μου
Ποια Άνοιξη να περιμένω αλήθεια ;
Όχι μόνο επειδή λείπεις εσύ
Αλλά να, μας έχουν όλους σε ξεχωριστά κελιά .
Και φοβάμαι αυτό που θα ρθει
Και δεν θα είναι ο κόκκινος Μάης που πάντα περιμέναμε
Μήτε ο ήχος της αγάπης τα καλοκαίρια που ξαπλώναμε στο καμαράκι να μας βάλει για ύπνο.
Τώρα κοιμάμαι και ξυπνάω
Γιατί έτσι πρέπει
Τρώω
Γιατί έτσι πρέπει
Αδρανεί ο εγκέφαλος μου
Γιατί έτσι πρέπει
Πως γίναμε έτσι;
Εμείς που το πρέπει το είχαμε για φτύσιμο.
Waiting
It doesn’t feel like Spring anywhere
Neither outside on the balcony
Nor inside my soul
What Spring am I to wait for, really?
Not only because you are away
But you see, they have us all in
separate cells.
And I am afraid of what is to come
And it will not be the Red May that
we always waited for
Nor the sound of love in the summers
when we would lie down in the little room
and let it lull us to sleep.
Now I sleep and wake
Because I have to
I eat
Because I have to
My brain lies idle
Because I have to
How did we become like this?
We, who used to have must
for spitting on.