Gabriele Frasca, Non piangermi più a lungo alla mia morte
Non piangermi più a lungo alla mia morte
Del lugubre rintocco di campana
Che annuncerà che dalla vita vana
Dei vili vermi son fuggito a corte.
T’amo così, che a leggere per sorte
Questo verso, dimentica la mano
Che lo scrisse: desidero lontano
Da te il dolore anche del mio ricordo.
E se ai miei versi mai non sarai sordo
Quando sarò tutt’uno con la creta,
Nemmeno dentro te serba il mio nome.
Si spenga l’amor tuo con la mia vita,
Così nessun saccente saprà come
Schernirti perché è me che piangi morto.
William Shakespeare, No longer mourn for me when I am dead
No longer mourn for me when I am dead
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world with vilest worms to dwell;
Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so,
That I in your sweet thoughts would be forgot,
If thinking on me then should make you woe.
O, if (I say) you look upon this verse,
When I (perhaps) compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse,
But let your love even with my life decay,
Lest the wise world should look into your moan,
And mock you with me after I am gone.
Μη με θρηνείς πια όταν θα έχω πεθάνει
Μη με θρηνείς πια όταν θα έχω πεθάνει
περισσότερο απ’ όσο θα ακούσεις την αυστηρή, βαριά καμπάνα
να προειδοποιεί τον κόσμο πως έφυγα
από αυτόν τον άθλιο κόσμο, για να κατοικήσω με τα πιο άθλια σκουλήκια.
Κι αν διαβάσεις αυτούς τους στίχους, μη θυμηθείς
το χέρι που τους έγραψε· γιατί τόσο πολύ σε αγαπώ,
που θα ήθελα, μέσα στις γλυκές σου σκέψεις, να με ξεχάσεις,
αν το να με θυμάσαι τότε πρόκειται να σου προκαλεί πόνο.
Ω, αν —λέω— κοιτάξεις αυτούς τους στίχους,
όταν εγώ, ίσως, θα έχω γίνει ένα με το χώμα,
μην προφέρεις ούτε καν το φτωχό μου όνομα,
μα άφησε την αγάπη σου να σβήσει μαζί με τη ζωή μου,
μήπως ο σοφός κόσμος κοιτάξει βαθιά μέσα στον θρήνο σου
και σε χλευάσει μαζί μου, αφού εγώ θα έχω φύγει.