Mary Wollstoncraft muore dopo aver partorito Mary Shelley.
Perché non ri-generare chi ti ha generato?
Corrente alternata (dal diario di Mary Shelley)
“A thinking woman sleeps with monsters”
“Una donna che pensa dorme con i mostri”
Adrienne Rich
“I collected the instruments of life around me”
“Ho raccolto gli strumenti della vita intorno a me”
Mary Shelley
Un fulmine, una contrazione. Pioggia come pallottole ci tempesta da giorni, le punte degli alberi convergono qui troppi elettroni. La tua memoria fuma, ingolfa come nebbia ai vetri.
–
Al tavolo da ore: c’è come un vibrare di piatti all’altezza del polso, la manica è una tenda per il sangue. Fuori, il colore è di inverno sguinzagliato. Ritorni, tra nuvola e suolo.
–
È buio come dentro un cratere mentre sali, ombra dalla trachea, e alla soglia del labbro prendi peso: cadi nel centro del foglio, ti apri.
–
Hai preso vita dal denso confondersi, nei grigi strati del non-ricordarti. Il buco nero dell’immaginarti. Ti traccio il profilo sulla polvere del tavolo, di buio in luce.
–
Finora in attesa nell’alveo del dente rimosso, oggi ti spacchi come iceberg riscaldato, inizi il viaggio nella stanza fitta con gli ostacoli del tuo silenzio.
–
I venti e le voci, vespe in un barattolo: gli altri ci si accalcano intorno ma io voglio orecchio e tavolo sgombri, per il nostro incontro.
–
Siamo uccelli che fuggono il freddo andando a nord dove il vento porta via saliva e sillabe. Giunti qui, a questo vetro intorpidito dal respiro.
Mary Wollstonecraft died after giving birth to Mary Shelley.
Why not re-generate who generated you?
Alternating Current (from Mary Shelley’s diary)
“A thinking woman sleeps with monsters”
Adrienne Rich
“I collected the instruments of life around me”
Mary Shelley
A lightning bolt, a contraction. Bullet-like rain has been battering us for days, the treetops converge too
many electrons here. Your memory fumes, engulfs like fog to windows.
–
At the table for hours; there is a sort of tremor of plates around my wrist, my sleeve is a curtain for the blood. Outside, the color is winter unleashed. You come back, between clouds and turf.
–
It is dark like inside of a crater as you rise up, a shadow from my throat, and on the threshold of my lip
you acquire weight; fall onto the center of the page, open up.
–
You took life from the dense confusion, in the gray layers of not-remembering you. The black hole of imagining you. I trace your profile in the dust on the table, darkness in light.
–
Waiting until now in the socket of the pulled tooth, today you heave like a heated iceberg, set off on the journey through the room crammed with the obstacles of your silence.
–
The winds and the voices, wasps in a jar: the others crowd around but I want ear and table uncluttered for our encounter.
–
We are birds fleeing the cold by heading north where the wind carries away saliva and syllables. We’ve made it here, to this glass numbed by breath.
Η Mary Wollstonecraft πέθανε αφού έφερε στον κόσμο τη Mary Shelley.
Γιατί να μην ξαναγεννήσεις εκείνον που σε γέννησε;
Εναλλασσόμενο Ρεύμα (από το ημερολόγιο της Mary Shelley)
«Μια γυναίκα που σκέφτεται κοιμάται με τέρατα»
Adrienne Rich
«Συγκέντρωσα γύρω μου τα εργαλεία της ζωής»
Mary Shelley
Μια αστραπή, μια σύσπαση. Βροχή σαν σφαίρες μάς σφυροκοπά εδώ και μέρες, οι κορυφές των δέντρων συγκλίνουν· πάρα πολλά ηλεκτρόνια εδώ. Η μνήμη σου αναδίδει ατμούς, κατακλύζει σαν ομίχλη τα παράθυρα.
–
Στο τραπέζι για ώρες· υπάρχει ένα είδος τρεμούλου των πιάτων γύρω από τον καρπό μου, το μανίκι μου είναι μια κουρτίνα για το αίμα. Έξω, το χρώμα είναι ο χειμώνας απελευθερωμένος. Επιστρέφεις, ανάμεσα σε σύννεφα και χλοοτάπητα.
–
Είναι σκοτεινά σαν μέσα σε κρατήρα καθώς αναδύεσαι, μια σκιά από τον λαιμό μου, και στο κατώφλι των χειλιών μου αποκτάς βάρος· πέφτεις στο κέντρο της σελίδας, ανοίγεσαι.
–
Έφερες τη ζωή μέσα από την πυκνή σύγχυση, μέσα στα γκρίζα στρώματα της μη-ανάμνησής σου. Η μαύρη τρύπα του να σε φαντάζομαι. Χαράζω το περίγραμμά σου στη σκόνη του τραπεζιού, σκοτάδι μέσα στο φως.
–
Περιμένοντας μέχρι τώρα στην υποδοχή του βγαλμένου δοντιού, σήμερα ανασηκώνεσαι σαν θερμαινόμενο παγόβουνο, ξεκινάς το ταξίδι μέσα στο δωμάτιο, στριμωγμένο από τα εμπόδια της σιωπής σου.
–
Οι άνεμοι και οι φωνές, σφήκες μέσα σε ένα βάζο: οι άλλοι συνωστίζονται γύρω μας, όμως εγώ θέλω το αυτί και το τραπέζι ελεύθερα από κάθε εμπόδιο για τη συνάντησή μας.
–
Είμαστε πουλιά που φεύγουν από το κρύο κατευθυνόμενα προς τον βορρά, όπου ο άνεμος παρασύρει το σάλιο και τις συλλαβές. Φτάσαμε ως εδώ, σε αυτό το γυαλί μουδιασμένο από την ανάσα.