Midsommarnatt
Till Beate
Jag gick ut ur tunnelbanan
Efter telefonsamtalet
Rulltrappan stod stilla
Vi hade fått gå upp hela vägen
Trappsteg för trappsteg
För att komma ut på gatan
Jag kunde knappt höra vad hon sa
Så långt under jorden
Jag tror hon gjorde något så absurt
Som att tacka mig
Men jag hörde inte
Visste inte vad jag skulle svara
Stationen kändes gigantisk
Världshistoriska händelser
Stod skrivna och målade på väggarna
Baklänges
Vi kom tillbaka till tunnelbanan efter festen och perrongen kändes
Lika stor
Jag hade fortfarande inte fått samtalet ur kroppen
Dödscancerluften
Rage, rage
Gula ögonvitor
Smärtor
Svullen mage
Kanske i natt
Eller nästa
Jag hör måsarna från balkongen
Affären har stängt
Den stora helgen
Den stora festen
Sedan kommer nätterna igen att bli mörkare
Det blåser mycket
Det känns att det närmar sig
Måsarna kretsar
Dödsarbete
Om det kan kallas så
Kampen
För varje andetag
Inte fler måsar än andra kvällar
Bara många
I glidflykt
Fast nu är himlen plötsligt helt tom
Naken blå oändlighet
Allt ryckte så mycket längre bort
I lose my mind if you don’t come with me
Borde jag ha sagt
Redan då
Jag försökte
Nu är det svalorna som flyger
Högt
Svävande
Ryckigt
Kanske börjar allt igen
Efter att ha varit fryst
I dödscancerluften
Jag hör måsarna genom hörlurarna
Svalorna igen
Några cirrusmoln
Säger jag bara
Jag vet inte vad de heter
De ser ut som om de har ett namn
Man skjuter mot tystnaden
Inte så precist
Man siktar
En ensam mås över himlen
Sorgen sitter så långt inne i kroppen
Hålet i universum
Efter
Henne
Som kanten av ett stup
En kvantfysisk omöjlighet
Vad som är emellan
Hennes känsliga nacke
Det hon burit runt halsen
Det vi burit åt varandra
Du kan inte lämna mig
Hur ska jag klara mig?
I vilket rum skulle jag kunna säga det?
En ljus stjärna ser på mig
Röster kommer någonstans ifrån
Några avlägsna billjud
Annars är det tyst
Det är skönt
Jag tycker om att höra röster
Kanske sitter några människor på en balkong
En tunnelbana hörs vid Telefonplan
Var motorljuden kommer ifrån vet jag inte
Midsummer Night
For Beate
I came up out of the metro
After the phone call
The escalator wasn’t running
We had to walk all the way up
Step by step
To get out onto the street
I could barely hear her
So far underground
I think she did something so absurd
As thanking me
But I failed to hear
I didn’t know what to say
The station felt enormous
World-historical events
Were written and painted on the walls
Backwards
We went back to the metro after the party and the platform felt
Just as big
I still hadn’t gotten the call out of my body
The death-cancer air
Rage, rage
Yellow whites of the eyes
Pain
Swollen stomach
Maybe tonight
Or the next night?
I hear the seagulls from the balcony
The supermarket is closed
The big holiday
The big celebration
Then the nights will get darker
It’s windy
It’s getting closer
The seagulls circle
Death-work
If it can be called that
The struggle
For each breath
No more seagulls than any other evening
Just a few
In gliding flight
But now suddenly the sky is totally empty
Naked blue infinity
Everything snatched so much further away
I lose my mind if you don’t come with me
I should have said
Even back then
I tried
Now it’s the swallows flying
High above
Hovering
Erratic
Maybe everything starts anew
After being frozen
In the death-cancer air
I hear the seagulls through my headphones
The swallows again
Some cirrus clouds
I’m just saying
I don’t know what they’re called
They look like they have a name
One shoots against the silence
Not so precisely
One aims
A lone seagull across the sky
Grief resides so deep inside the body
The hole in the universe
After
Her
Like the edge of a cliff
A quantum physics impossibility
What’s in between
Her sensitive nape
What she carried around her neck
What we carried for each other
You can’t leave me
How will I make it?
In which room would I be able to say something like that?
A bright star looks down at me
Voices come from somewhere
Some distant car noises
Otherwise it’s quiet
It’s nice
I like listening to voices
Maybe some people are sitting on a balcony
It sounds like the metro is at Telefonplan station
Where the engine noises come from I do not know
Νύχτα μεσοκαλόκαιρου
Στην Μπεάτε
Βγήκα απ’ το μετρό
Μετά το τηλεφώνημα
Η κυλιόμενη είχε σταματήσει
Έπρεπε ν’ ανέβουμε όλο το δρόμο
Σκαλί-σκαλί
Για να βγούμε στο δρόμο
Μόλις που άκουγα τα λόγια της
Τόσο βαθιά κάτω απ’ τη γη
Νομίζω ότι έκανε κάτι τόσο παράλογο
Όπως να με ευχαριστήσει
Αλλά δεν την άκουγα
Δεν ήξερα τί να απαντήσω
Ο σταθμός φαινόταν γιγάντιος
Κοσμοϊστορικά γεγονότα
Στέκονταν γραμμένα και ζωγραφισμένα στους τοίχους
ανάποδα
Γυρίσαμε πίσω στο μετρό μετά το πάρτι και η πλατφόρμα έμοιαζε
Το ίδιο μεγάλη
Ακόμα δεν μπορούσα να διώξω το τηλεφώνημα από μέσα μου
Ο θανατερός αέρας του καρκίνου
Rage, rage
Κίτρινα ασπράδια ματιών
Πόνοι
Πρησμένο στομάχι
Ίσως απόψε
Ή αύριο τέτοια ώρα
Ακούω τους γλάρους απ’ το μπαλκόνι
Τα μαγαζιά έκλεισαν
Το μεγάλο σαββατοκύριακο
Το μεγάλο πάρτι
Μετά οι νύχτες θα ξαναγίνουν πιο σκοτεινές
Φυσάει πολύ
Το νοιώθεις να πλησιάζει
Οι γλάροι στριφογυρίζουν
ψυχομαχητό
Αν μπορείς να πεις έτσι
Τον αγώνα
Για κάθε ανάσα
Δεν έχει πιο πολλούς γλάρους από άλλα βράδια
Απλά πολλούς
Που ζυγιάζονται και προχωρούν
Παρ’ όλο που ο ουρανός ξαφνικά είναι εντελώς άδειος
Γυμνό μπλε άπειρο
Όλα έφυγαν πολύ πιο μακριά
I lose my mind if you don’t come with me
Έπρεπε να είχα πει
Τότε κιόλας
Προσπάθησα
Τώρα πετούν τα χελιδόνια
Αιωρούνται
Ψηλά
Σπασμωδικά
Ίσως όλα ξαναρχίζουν
Αφού παγώσουν
Στο θανατερό αέρα του καρκίνου
Ακούω τους γλάρους από τ’ ακουστικά
Ξανά τα χελιδόνια
Κάτι σύννεφα θύσανοι
Έτσι τα λέω εγώ
Δεν ξέρω πώς λέγονται
Μοιάζουν να έχουν όνομα
Πυροβολάς τη σιωπή
Με όχι και τόση ακρίβεια
Σημαδεύεις
Ένας μοναχικός γλάρος στον ουρανό
Η θλίψη είναι τόσο βαθιά στο σώμα
Η τρύπα στο σύμπαν
Που αφήνει εκείνη
Σαν άκρη ενός γκρεμού
Κάτι αδύνατο σύμφωνα με την κβαντική φυσική
Τί είναι ανάμεσα
Ο ντελικάτος λαιμός της
Αυτά που φόρτωνε πάνω του
Αυτά που ξεφορτώναμε η μια την άλλη
Δεν μπορείς να με αφήσεις
Πώς θα τα βγάλω πέρα;
Σε ποιο δωμάτιο, σε ποιο χώρο θα μπορέσω να το πω;
Ένα φωτεινό άστρο με κοιτάει
Από κάπου έρχονται φωνές
Κάτι μακρινοί θόρυβοι αυτοκινήτων
Κατά τα άλλα σιωπή
Είναι όμορφα
Μου αρέσει ν’ ακούω φωνές
Ίσως κάθονται άνθρωποι σ’ ένα μπαλκόνι
Ακούω ένα μετρό στην Τελεφόνπλαν
Από πού ακούγεται η μηχανή δεν ξέρω
Μετάφραση από τα σουηδικά: Σωτήρης Σουλιώτης