Nikos Erinakis | Greece

[2 ποιήματα από την τελευταία συλλογή Ακόμα Βαφτιζόμαστε, εκδ. Κείμενα, 2022]

[ακόμα βαφτιζόμαστε]

μέρες καλοκαιριού του δύο χιλιάδες δεκαοκτώ
έναν αιώνα μετά·
ακόμα χωρίς δουλειά

από το Dalston στο Jericho
και πάλι πίσω
μια στη Βαλτετσίου
και μια γύρω απ’ τη Λουκιανού

ανάνθιστος φοράω πάλι μαύρα
κι αφήνω γένια

σας συναντώ ξανά
επιχειρούμε το θαύμα
στο ασυνεχές
ανακαλύπτουμε ουλές

με δίκαιους φόβους
σε αυθαίρετους καιρούς και τόπους

ανάμεσα στον ήλιο και σε μια ανοιχτή φλέβα

το παρελθόν είχε άλλα σχέδια για μας

στις νεραντζιές που ανθίζουν
στους δρόμους του κέντρου

κρίσης κρήνες
ποτίστε μας κι άλλο

οι κυκλικοί ρυθμοί ακτινοβολούν

κι όπως δεν ήταν το πριν γιορτή
δεν είναι και το τώρα απόγνωση

θα υποφέρουμε κι αυτή την ειρήνη

ό,τι κόσμος ήταν
κόσμος παραμένει

[Still Getting Baptized]

Summer days of two thousand eight
A century later;
Still unemployed

From Dalston to Jericho
And back
Sometimes in Loukianou
Sometimes around Valtetsiou

Unflowered I wear black again
And grow a beard

I meet you anew
We attempt the miracle
To the uncontinuum
We discover scars

With fair fears
In arbitrary times and places

Between the sun and an open vein

The past had other plans for us

We are baptized
To the bitter orange trees that blossom
To the city center streets

Crisis fountains
Water us more

Circular rhythms shine

And as before was not a celebration
Likewise, now is not despair

We will suffer this peace too

Whatever was cosmos;
Cosmos remains

[στην πιο συναρπαστική καμπύλη της ρωγμής]

οι ζωές μας πλέον αντιστοιχούν
σε κάτι που απροσδόκητα πλησιάζει

μοιάζει όμορφη μέρα να κρυφτείς

βρίσκομαι στους χωρίς εσένα δρόμους
οι στιγμές σ’ ενέχουν ακόμα
το πρωινό σε χρειάζεται

προσπαθώ να φέρω πίσω
όσα δραπέτευσαν

με τη σοφία της ανασφάλειας
εισχωρώ σε κάποιο τέλος

νιώθω το ένστικτό σου μέσα μου
με συνοδεύει σε υπολείμματα ονείρων

αφαιρείς τον διάκοσμο
αφήνομαι στην τυραννία της ειλικρίνειας

τα πράγματα είναι πιο σκληρά
απ’ όσο είμαστε εμείς

κι όμως υπάρχουν ακόμα εκείνες οι στιγμές

άλλο η ζωή, άλλο η αλήθεια·
άλλο εμείς

ας συγκρίνουμε μυθολογίες
δίνω ό,τι μπορώ να δώσω

συναντηθήκαμε στην πιο
συναρπαστική καμπύλη της ρωγμής

θα φύγεις;
ή μήπως σ’ αρέσει ο τρόπος που καίει;

υγρή ροή που συνεπαίρνεις
θα σε συναντήσω στην έκπληξη

εκεί που τίποτα
δεν πληγώνει πια

[in the most fascinating curve of rupture]

our lives now correspond
to something unexpectedly approaching
it seems like a great day to hide

I find my self in the without you streets
the moments still involve you
the morrow requires you

I strive to bring back
all that fled

with the wisdom bestowed by insecurity
I squeeze myself into a random ending

I feel your gut in mine
escorting me in shrapneled dreams
you strip all ornament
and I surrender to the tyranny of candor

matters are toughter
than we are

I age
and yet these moments still exist

life is another, truth is another and we another

let’s compare mythologies
I’ll go all in

we met at the most fascinating curve of rupture

are you leaving ?
or maybe you like the way it burns

liquid flow that swipes away,
I’ll meet you at the unexpected;

where nothing wounds anymore

Βιογραφικό Νίκος Ερηνάκης