Anthèse ou Anesthésie
« Parole d’amour dans un siècle de crime signifie parole de révolte », Panaït Istrati, Vers l’autre flamme, 1929
Nos vies sont parsemées d’éveils, de soleils retirés de nos cartables, de nuits où les étoiles pleuvent comme s’il n’allait plus en rester. Les mers, les fleuves qui nous traversent, et si l’on consent à s’y baigner, forment notre aptitude à surmonter les vagues, la pesanteur, l’ivresse des profondeurs, à ressentir plus que les noyés en nous, à restaurer le monde à partir peut-être du dernier sourire, qui est aussi le premier. Anthèse ou anesthésie ? Tout ce qui est humain meurt. Échecs, blessures, ruptures nous labourent. Armons-nous d’amour, de beauté, la vie ne nous épargnera aucun de ses supplices. Offrons à la mort notre plus noble résistance. Que nous tombions du moins criblés d’étoiles qui dansent.
Anthesis or Anesthesia
“A word of love in a world of crime means a word of revolt.” Panaït Istrati, Towards the other flamme
Our lives are scattered with awakenings, with suns pulled softly from our satchels, with nights when stars pour down as though none would ever remain. The seas and rivers surging through us—if we but yield to their waters—forge our power to rise above the tide, to brave the heavy pull and the dizzying abyss, to feel far more than the drowned souls we carry within, and to rebuild the world, perhaps from a final smile that is also the very first. Anthesis or anesthesia? All that is human dies. Failures, wounds, and quiet rifts plow deeply through our flesh. Let us arm ourselves with love and beauty, for life will spare us none of its ordeals. Let us offer death our most noble defiance—so that if we fall, we fall at least riddled with dancing stars.
Άνθηση ή Αναισθησία
«Λόγος αγάπης σε έναν αιώνα εγκλήματος σημαίνει λόγος εξέγερσης.» Παναϊτ Ιστρατη, Προς την άλλη φλόγα
Οι ζωές μας είναι διάσπαρτες από αφυπνίσεις, από ήλιους βγαλμένους από τις σάκες μας,
από νύχτες με τ’ άστρα να πέφτουν βροχή σαν να μην έμελλε να απομείνει κανένα. Οι θάλασσες, τα ποτάμια που μας διατρέχουν — αν συναινέσουμε να αφεθούμε στο λίκνισμά τους/στον ρυθμό τους — Μας συντροφεύουν τα κύματα, τη βαρύτητα, τη μέθη του βυθού να κατακτούμε· να νιώθουμε κάτι περισσότερο από τους πνιγμένους μέσα μας, να αναστηλώσουμε τον κόσμο ίσως από το τελευταίο χαμόγελο, που είναι ταυτόχρονα και το αρχέγονο. Άνθηση ή αναισθησία; Κάθε τι ανθρώπινο πεθαίνει. Αποτυχίες, πληγές, ρήξεις μας οργώνουν. Ας οπλιστούμε με αγάπη, με ομορφιά· η ζωή δεν θα μας απαλλάξει από κανένα βάσανο. Ας προσφέρουμε στον θάνατο την πιο ευγενική μας αντίσταση. Ας πέσουμε τουλάχιστον διάτρητοι από άστρα που χορεύουν.