ΛIΓΟ ΠΙΟ ΞΙΝΟ ΑΠO OΣΟ EΠΡΕΠΕ
Στο κυριακάτικο τραπέζι, στο πατρικό,
δεν ξέρεις αν μασουλάς το λεμονάτο κοτόπουλο
ή το μουχλιασμένο ξύλο του τραπεζιού,
που το κρατάμε επειδή ήταν γαμήλιο δώρο
και πλέον δεν τα φτιάχνουν τα πράγματα όπως παλιά.
Τις Κυριακές παρακαλούμε με την αδερφή μου
τα καναρίνια του μπαλκονιού
να κελαηδούν πιο δυνατά,
καλύπτοντας τις μακρόσυρτες σιωπές
όταν μονάχα ακούγεται
το γρατζούνισμα του πιρουνιού στο πιάτο
με την κάλπικη υπόσχεση
ότι θα τα απελευθερώσουμε
κάποιαν άλλη Κυριακή.
«Πότε;».
«Τι πότε;».
Εδώ εμείς
τι κι αν βγάλαμε φτερά
ακόμα δεν έχουμε αποδημήσει.
Τις Κυριακές κάνουμε μαραθώνιο
για το ποιος θα σπάσει τελευταίος
και τα δάκρυά του θα βγουν πιο ξινά
από το λεμονάτο.
A ΒΙΤ MORE SOUR THAN IT SHOULD HAVE BEEN
Back home, at the Sunday table
you can’t tell if you’re chewing the lemon-spiced chicken
or the moldy wood of the table,
which is kept ‘cause it was a wedding gift
and they don’t make things like they used to anymore.
On Sundays my sister and I beg
the canaries on the balcony
to sing louder,
to cover the long, drawn out silences,
when all you can hear
is the scrape
of a fork on a plate
giving them the false promise
that we’ll set them free of the cage some other Sunday.
“When?”
“When what?”
Even we,
though we grew wings,
we still haven’t migrated.
On Sundays we run a marathon
to see who breaks last,
whose tears come out
more sour
than the lemon sauce.
At the moment of parting we love each other so much,
-or so we say-.
But our ancestors,
still stoned from the morning incense,
from inside their mismatched frames,
watch with eyes red from the flash,
hedgehogs embracing sea urchins.