ΤΑ ΜΑΤΙΑ
Τα μάτια που συνηθίσανε στην απελπισία
Μετρούν τα σκεύη του ουρανού:
Οι ημιονηγοί τρατάρουν όπου βρουν
Κρασί ανέφελο και αίμα από Εμφύλιους
Μια θάλασσα σε κάθε απόρθητο κλουβί
Κι ο εωσφόρος.
Πίσω ακριβώς η μέγγενη
Σωτήρια εφεύρεση των υλικών
Επουλώνει με χέρια ξένα
Τα ερείπια.
Αιμορραγούν αγρίμια στα πλακόστρωτα
Κι οι νύφες κεντούν γερνώντας
Τον παράδεισο.
Έχουν Θεό οι Κυριακές με ένδυμα επίσημο
Για να θυμούνται οι νεκροί
Να μνημονεύονται και μετά
Τον σημαιοστολισμό.
Καθήκον μας λοιπόν οι ευεργεσίες των θυμάτων
Το διακαώς ποθούμενο
Μια πόρτα ανοιχτή στο σύμπαν
Σε σώματα διαρκή
Πρόθυμα, οικεία και απρόσιτα.
Χρόνια πριν σ’ ένα πεζούλι ασβεστωμένο
Άνθιζαν αγριολούλουδα
αντίρρινα
πρόχειρα φυτά
μα άνθρωποι κυρίως συνηθισμένοι στην απελπισία.
Η άσφαλτος στρώθηκε με στάχτη επιτούτου
Χρειάζονται ονομασία τα ίχνη.
THE EYES
Eyes long used to despair gauge
the sky’s sacred vessels:
mule-drivers pouring, wherever they may,
unclouded wine and Civil War blood,
a captive sea in every unyielding cage,
and Lucifer himself.
Just behind stands the vise,
a saving grace of raw matter,
piecing the ruins back together with alien hands.
Wild beasts bleed out on the cobblestones,
while aging brides go on
embroidering their paradise.
Sundays wear a God in Sunday best,
so the dead might remember,
so they might still be recalled long
after the flags come down.
Our burden, then: to honor the victims’ quiet grace,
that one burning desire,
a doorway left open to the cosmos
for everlasting bodies:
ready, familiar, yet forever out of reach.
Years ago, on a whitewashed stone bench,
wildflowers used to bloom
snapdragons,
makeshift greenery,
and mostly people, long used to despair.
The asphalt was dusted with ash by design:
footprints demand a name to exist.
Translated by Eva Sylla