τα λόγια σπίτια
με τις σκηνές
θα παίξει,
τις εκφράσεις,
μαθαίνοντας τους μύθους
από στήθους,
ως λίθους συναρμόζοντας
τις λέξεις
στην προϊστορική
περίμετρό τους
θα φτάσει
σε γιουγκοσλάβα
γη, πάντα στο χέρι
τον φωνογράφο
έχοντας,
τη μνήμη
να γράψει
αναλφάβητη,
τη φήμη της φτερωτής
φωνής που όλα τα ξέρει
θα ψάξει
την ορισμένη ιδέα,
τις συνθήκες,
δακτυλικό εξάμετρο,
βραχώδες,
ξυπόλυτο,
με πόδες ματωμένους
και γέροντες
τυφλούς:
στην απαρχή
που πάλι
αναγεννιέται,
τραγούδι
που ξεχνιέται
και θυμάται
για την ψυχή
που εξήγηση δε δίνει
κι εξήγηση ζητά,
ιεροσύνη στη γη του κανενός,
το χάλκεον χέρι αυτό,
το μάταιο δόρυ
θα σκάβει
για τ’ αρχέτυπα,
θα λιώνει
στις όχθες
των λιμνών
τ’ αφράτο χιόνι,
ανέπαφο θαμμένο
θείο παιδί,
τον έρωτα
κι ανάγκη
μες στ’ αυγό τους
και την αρχαία
χώρα οικουμένη
«σπίτι»,
θα πει,
«δεν έκτισα
δικό μου,
εκτός από
τα λόγια μου»
words as homes
he’ll play
with the scenes,
with the expressions,
learning the myths
by heart,
assembling
the words as stones
in their perimeter
prehistory
he’ll reach
a yugoslavian
land, the phonograph
in hand,
recording
a memory
illiterate,
the fame of a winged
voice that knows it all
he will research
a certain idea,
the circumstances,
dactylic hexameter
and rocky, with naked
bleeding feet,
and blind old men:
to the beginning
that is reborn again,
a song,
forgotten
and remembered,
for the soul
that gives no explanation,
asks for an explanation,
sanctity in nobody’s land
this same bronze hand,
this futile spear
and he will dig
for archetypes,
the fluffy snow
will melt
by the lakes
and the divine child
buried intact,
eros,
ananke,
inside their egg
the ancient
settled land
“a home”,
he’ll say,
“i never built,
apart from
these my words”
translated by Yiannis Doukas