GÖLE YAS
Eski bir gölsem kuytuda
Azaldıysam gün be gün
Uzundur dindiysem
Bitiverecekmiş olduysam
Kök ver kök ver kök ver
Sonsuz bir girdapta uyuyorsam
Örtük, sözün ve tenin altında
Ağırsam kalbime
Susakaldıysam
Dipte – derinde
Ses ver ses ver ses ver
Düğüm düğümsem
Yorulmuşsam yankıma bakmaktan
Gidilmeyene gidiyorsam aklımdan
Kuşlar başlayacaksa az sonra
Dal ver dal ver dal ver
Uzun bir zılgıtsam
Beklemiş, gecikmiş, kekre
Ölüyorsam
Sicim sicim akmaktan
Can ver can ver can ver
Karaysam şimdi kapkara kederden
Kurum tutmuş
Tükenmeye durmuşsam
Bitkin düşmüşsem beklemekten
El ver el ver el ver
Lament for the Lake
If I’m an old lake hidden away
Waning each and every day
And if I’ve ebbed for an age
Come to the very end
Roots, roots oh give me roots
If I sleep in a ceaseless whirlpool
Buried under skin and word
And if I’m a burden to my own heart
Fallen silent down in the depths
A voice, a voice oh give me a voice
If I’m tangled up in knots
Weary of staring at my echo
And if in my mind I go where I cannot
As the birds are about to take wing
A branch, a branch, oh give me a branch
If I’m a long-keening howl
Expected, belated and bitter
And if I’m withered away
Trickling now in threads
Breath, breath oh give me breath.
If I‘m darkened with the darkest
Layer of soot
And if I’ve run dry
Drained from all this waiting
A hand, a hand oh give me a hand
Translated by Neil P. Doherty
Θρήνος για τη Λίμνη
Αν είμαι μια γέρικη λίμνη κρυμμένη μακριά
που λιγοστεύει κάθε μέρα,
κι αν έχω πια ξεχειλίσει προς τα πίσω για μια αιωνιότητα,
κι έχω φτάσει στο τέλος,
ρίζες, ρίζες, ω, δώστε μου ρίζες.
Αν κοιμάμαι μέσα σε μια αδιάκοπη δίνη,
θαμμένη κάτω από δέρμα και λέξη,
κι αν είναι βάρος για την ίδια μου την καρδιά,
πεσμένη σιωπηλή στα βάθη,
μια φωνή, μια φωνή, ω, δώστε μου μια φωνή.
Αν είμαι μπλεγμένη σε κόμπους,
κουρασμένη να κοιτάζω την ηχώ μου,
κι αν μέσα στο μυαλό μου πηγαίνω εκεί που δεν μπορώ,
καθώς τα πουλιά ετοιμάζονται να πετάξουν,
ένα κλαδί, ένα κλαδί, ω, δώστε μου ένα κλαδί.
Αν είμαι ένα μακρύ, σπαρακτικό ουρλιαχτό,
αναμενόμενο, καθυστερημένο και πικρό,
κι αν έχω μαραθεί,
κυλώντας τώρα σε λεπτές κλωστές,
ανάσα, ανάσα, ω, δώστε μου ανάσα.
Αν έχω σκοτεινιάσει κάτω από το πιο σκοτεινό
στρώμα αιθάλης,
κι αν έχω στερέψει,
στραγγισμένη από όλη αυτή την αναμονή,
ένα χέρι, ένα χέρι, ω, δώστε μου ένα χέρι.